Dieta dwuletniego dziecka

Dieta dwuletniego dziecka oparta jest o dietę przejściową między dietą wieku niemowlęcego a sposobem żywienia dziecka starszego. Dzieciom od 1 do 2 lat, nie posiadającym jeszcze zębów przedtrzonowych, należy nadal podawać potrawy w formie papek i przecierów. Z chwilą jednak pojawienia się zębów, wprowadzamy do jadłospisu dziecka potrawy grubiej rozdrabniane, aby przyzwyczajać je do gryzienia i żucia, np. marchew zamiast przecierać przez sito możemy przed gotowaniem zetrzeć na grubej tarce do warzyw i po ugotowaniu podać już bez przecierania.

Wczesne przyzwyczajanie dzieci do żucia i gryzienia jest bardzo ważne, gdyż wpływa na prawidłowy rozwój szczęk i uzębienia, a poza tym na zwiększenie wydzielania soków trawiennych (śliny i soków żołądkowych), a tym samym pobudza apetyt i ułatwia trawienie.

Dieta dwuletniego dziecka zmniejsza się do 4 dziennie posiłków (tylko dzieciom wyjątkowo słabym podaje się 5 posiłków). Skład tych posiłków w bardzo wielu przypadkach podobny jest do składu posiłków dzieci starszych i dorosłych członków rodziny. Zmieniamy tylko sposób wykonania potraw, stosując w miarę potrzeby rozdrabnianie i zmieniony sposób podprawy. W drugim roku życia podajemy dzieciom ograniczoną ilość potraw smażonych i duszonych, dajśc w daiszym ciągu pierwszeństwo potrawom gotowanym.

Ponieważ szczegółowej kontroli odżywiania wymagają nie tylko niemowlęta, ale także dzieci powyżej roku, podajemy dzienny wykaz produktów przewidzianych na 1 dziecko od 1 roku do 3 lat. Wykaz ten, noszący nazwę dziennej racji pokarmowej, jest tak zestawiony, aby dziecko otrzymało dostateczną ilość pełnowartościowego białka, składników mineralnych i witamin z produktów energetycznych, zgodnie z wytycznymi norm fizjologicznych.

Dieta dwuletniego dziecka powinna zawierać:

Mleko podajemy dzieciom do śniadań, podwieczorków i kolacji, wyłącznie przegotowane, samo lub z dodatkiem kawy zbożowej czy kakao. Poza tym używamy mleko do zup mlecznych, chłodników owocowych, sosów mlecznych i na kisiele oraz do podprawiania zup, sosów, potraw z warzyw. Część mleka podajemy dzieciom jako zsiadłe (przygotowane z mleka przegotowanego) lub jako kefir czy jogurt.

Sery podajemy dzieciom w tym okresie głównie pod postacią twarogu i sera białego przygotowanego w domu. Możemy również podawać sery podpuszczkowe (żółte), niezbyt ostre i słone oraz świeże sery topione; dla dzieci, które nie mogą jeszcze dobrze gryść, ser podpuszczkowy ucieramy na tarce, a następnie nakładamy na posmarowane masłem pieczywo lub łączymy utarty ser z mlekiem i podajemy w formie pasty.

Mięso i ryby podajemy dzieciom w drugim roku życia najczęściej gotowane i rozdrobnione na maszynce lub skrobane czy siekane. Do potraw odpowiednich dla małych dzieci należą gotowane klopsiki z mięsa lub ryby, móżdżek w sosie lub sos z mózgu, wątroba gotowana w kawałkach (a następnie skrobana) lub w postaci okrągłych pulpetów, wątroba mielona lub skrobana osmażana w porcjach kładzionych łyżką lub osmażana w kawałkach, a następnie skrobana, mięso cielęce, mięso z drobiu (kur i kurczat), mięso królicze, ryba gotowana w jarzynach lub w rosole itp.
Z wędlin podajemy dzieciom małym tylko szynkę, polędwicę i parówki. Podawanie śledzi solonych i ryb wędzonych, takich jak szproty, piklingi, fladry, rozpoczynamy w drugim roku życia. Śledzie solone należy jednak przed przyrządzeniem bardzo starannie wymoczyć w zimnej wodzie (w chłodnym miejscu); a następnie podać obrane ze skóry, ości i rozdrobnione na miazgę. Rozdrobnione śledzie podajemy dzieciom jako dodatek do pieczywa z masłem lub do ziemniaków, posypane drobniutko krajaną cebulką i szczypiorkiem, pokropione lekko olejem. Możemy również podać śledzie z dodatkiem śmietany wymieszanej z cebulą, tartym jabłkiem i cukrem.
Ryby wędzone musimy przed podaniem bardzo starannie obrać z ości (najlepiej na talerzu przy pomocy widelców), a następnie rozdrobnić widelcem na miazgę. Dziecko, które ma już zęby, może otrzymać rybę obraną z ości w kawałkach. Nie podajemy dzieciom ryb wędzonych bardzo tłustych, a tym samym ciężko strawnych, takich jak łososie, węgorze itp. Przy podawaniu dzieciom ryb zwracamy wielką uwagę na to, aby były świeże. Ryba nieświeża jest silnie trująca i w żadnym wypadku nie nadaje się do spożycia, szczególnie dla dzieci.

Jaja podajemy w drugim roku życia głównie w potrawach lub gotowane na miękko czy też ścięte lekko na parze pod postacią jajecznicy czy jaj sadzonych. Jaja używamy również do podprawiania zup, sosów, kisieli, potraw z jarzyn (szpinaku), do klusek lanych itp. Możemy również podać dziecku od czasu do czasu żółtko utarte z cukrem i sokiem z cytryny lub przetartymi owocami (truskawki, maliny, poziomki), jako tzw. kogel-mogel lub utarte z olejem pod postacią majonezu, jako dodatek do pieczywa czy surówek. Surowych jaj nie podajemy.

Masło ze względu na łatwą jego strawnośc i zawartość witaminy A jest zasadniczym tłuszczem dla małego dziecka. Część masła podaną w wykazie produktów możemy zawsze zastąpić śmietaną lub śmietanką; w przeliczeniu 10 g masła odpowiada 40 g pełno tłustej śmietany lub śmietanki (20-procentowej). Dzieci powinny otrzymywać Śmietanę pasteryzowaną lub pochodzącą od krów objętych stałym nadzorem weterynaryjnym. Śmietanę z niepewnego źródła należy zawsze po dodaniu do potrawy zagotować. Warzywa zielone i zabarwione pomarańczowo (szpinak, sałata, szczypior, zielona pietruszka, groszek, zielona fasolka szparagowa, jarmuż, pory, marchew, dynia pomarańczowa, brukiew itp.) powinny codziennie występować w posiłkach dzieci, zarówno gotowane, jak i pod postacią surówek. Zawierają one witaminę A pod postacią karotenu (pomarańczowego barwnika, z którego powstaje w ustroju witamina A), a także witaminę C.

Warzywa dostarczające witaminę C i inne - grupa ta obejmuje głównie: wszystkie odmiany kapusty (włoska, brukselka, biała, czerwona), kalafiory, brokuły, pomidory, kalarepę itp. Ponieważ wymienione owoce i warzywa są głównym źródłem witaminy C, dlatego też codziennie należy uwzględnić choć jeden z tych produktów. Kapustą włoską podajemy dzieciom pod postacią surówki lub gotowaną, podobnie jak kalafiory; kapustę brukselką jako dodatek do zup jarzynowych, jako jarzynę, z wody lub pod postacią puree łącznie z ziemniakami, a kapustę, kiszoną najczęściej surową. Owoce podajemy dzieciom wszystkie, a w sezonie letnim zwłaszcza owoce jagodowe, ponieważ obok warzyw są one najważniejszym źródłem witaminy C i składników mineralnych. Owoce należy podawać przede wszystkim w stanie surowym i gdy już tylko można nieprzecierane, gdyż wówczas zawierają najwięcej witamin. Przed podaniem owoce należy starannie umyć. Ziemniaki należą do produktów używanych niemal codziennie; możemy podawać je dzieciom zarówno na obiad, jak i na kolację. Najczęściej podajemy dzieciom ziemniaki puree z dodatkiem surowego masła, mleka i niewielkiej ilości zielonej pietruszki lub szczypiorku. Nasiona strączkowe (np. groch, fasolę) stosujemy dla małych dzieci w bardzo niewielkiej ilości, niemniej przyzwyczajamy dzieci stopniowo do spożywania tych produktów. Możemy podawać je 1 - 2 razy w tygodniu przetarte jako dodatek do zup.

Pieczywo przeznaczone dla dzieci musi być pulchne (porowate) i dobrze wypieczone; skórka należy do najłatwiej strawnych części chleba. Gdy dziecko nie ma jeszcze zębów przedtrzonowych, otrzymuje pieczywo (bułki, sucharki itp.) rozmoczone w mleku, zupie lub kawie. Jeśli ma już zęby, dajemy pieczywo posmarowane masłem, twarogiem lub dżemem, pokrajane w drobną kostkę lub cieniutkie kromeczki. Chleb pszenno-razowy, ze względu na gruby przemiał, wprowadzamy dopiero przy końcu drugiego roku życia.

Mąka i kasze. Kasze podajemy głównie rozklejane, pod postacią gęstej papki. Przyrządzamy z nich kotleciki i różnego rodzaju desery oraz kaszkę krajaną w kostkę, jako dodatek do zup. Kluseczki podajemy drobno krajane, z ciasta starannie wyrobionego, pulchnego i dobrze ugotowane. Wypłynięcie klusek na powierzchnię wody nie świadczy wcale o tym, że kluski są już ugotowane. Kluska po ugotowaniu powinna tak samo wyglądać na przekroju, jak i na zewnątrz (jeśli na przekroju kluski widoczny jest biały pasek, to znaczy, że nie jest jeszcze ugotowana). Tłuszcze inne (tzn. olej, smalec i słoninę) używamy do przyrządzania potraw. Olej surowy dodajemy głównie do surówek i Śledzi lub podajemy pod postacią majonezu.

Cukier przewidziany jest do słodzenia napojów, kompotów, deserów i jako przyprawa do potraw. Słodycze podajemy dzieciom po posiłkach, głównie po obiedzie lub na podwieczorek w granicach przewidzianej ilości cukru, tj. około 50 g dziennie.

Zobacz także:

Dieta south beach    Dieta niskowęglowodanowa    Dieta bezglutenowa    
Kopiowanie artykułów zabronione © 2008-2013 Diety.sekrety-urody.net | Polityka Prywatności